100000167

๖๑ 2.2.1.2 ศาลที่มีอานาจพิจารณาคดีและอายุความการฟ้องคดี พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542 มาตรา 9 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า “ศาลปกครองมีอํานาจพิจารณาพิพากษา หรือมีคําสั่งในเรื่องดังต่อไปนี้… (๓) คดีพิพาทเกี่ยวกับการกระทําละเมิด...ของหน่วยงานทางปกครองหรือ เจ้าหน้าที่ของรัฐ อันเกิดจากการใช้อํานาจตามกฎหมาย หรือจากกฎ คําสั่งทางปกครอง หรือคําสั่งอื่น หรือ จากการละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกําหนดให้ต้องปฏิบัติหรือปฏิบัติหน้าที่ดังกล่าวล่าช้าเกินสมควร...” มาตรา ๕๑ บัญญัติว่า “การฟูองคดีตามมาตรา ๙ วรรคหนึ่ง (๓) ให้ยื่นฟูอง ภายในหนึ่งปี... นับแต่วันที่รู้หรือควรรู้ถึงเหตุแห่งการฟูองคดี แต่ไม่เกินสิบปีนับแต่วันที่มีเหตุแห่งการฟูอง คดี” มาตรา ๕๒ บัญญัติว่า “การฟูองคดีปกครองที่เกี่ยวกับการคุ้มครอง ประโยชน์สาธารณะ หรือสถานะของบุคคลจะยื่นฟูองคดีเมื่อใดก็ได้ การฟูองคดีปกครองที่ยื่นเมื่อพ้นกําหนดเวลาการฟูองคดีแล้ว ถ้าศาล ปกครองเห็นว่าคดีที่ยื่นฟูองนั้นจะเป็นประโยชน์แก่ส่วนรวมหรือมีเหตุจําเป็นอื่น โดยศาลเห็นเองหรือคู่กรณี มีคําขอศาลปกครองจะรับไว้พิจารณาก็ได้” ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 193/30 บัญญัติว่า “อายุ ความนั้น ถ้าประมวลกฎหมายนี้หรือกฎหมายอื่นมิได้บัญญัติไว้โดยเฉพาะ ให้มีกําหนดสิบปี”