100000167

๖๙ อย่างไรก็ดี หากหน่วยงานของรัฐไม่พิจารณาคําขอให้แล้วเสร็จ ภายใน 180 วัน นับแต่วันที่หน่วยงานของรัฐได้รับคําขอจากผู้เสียหาย ตามมาตรา ๑๑ วรรคสอง แห่ง พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 ศาลปกครองมีแนวคําวินิจฉัยว่า ผู้เสียหายก็มีสิทธิฟูองคดีต่อศาลได้ ภายใน 90 วัน นับแต่วันที่ครบกําหนด 180 วัน นับแต่วันที่หน่วยงาน ของรัฐได้รับคําขอจากผู้เสียหาย (คําสั่งศาลปกครองสูงสุดที่ 37/2552) ทั้งนี้ ผู้เสียหายจะต้องฟูองคดีต่อศาลใด อธิบายได้ดังนี้ (1) ฟ้องคดีต่อศาลปกครอง กรณีที่คําวินิจฉัยของหน่วยงานของรัฐเป็น เรื่องที่สืบเนื่องมาจากคําขอในกรณีที่เจ้าหน้าที่กระทําละเมิดในการปฏิบัติหน้าที่ อันเกิดจากการใช้อํานาจ ตามกฎหมาย หรือจากกฎ คําสั่งทางปกครอง หรือคําสั่งอื่น หรือจากการละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฎหมาย กําหนดให้ต้องปฏิบัติหรือปฏิบัติหน้าที่ดังกล่าวล่าช้าเกินสมควร ตามมาตรา 9 วรรคหนึ่ง (3) แห่ง พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542 ผู้เสียหายมีสิทธิร้องทุกข์ต่อ คณะกรรมการวินิจฉัยร้องทุกข์ตามกฎหมายว่าด้วยคณะกรรมการกฤษฎีกา ตามมาตรา 11 แห่ง พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 แต่เนื่องจากในปัจจุบันได้มีการจัดตั้ง ศาลปกครองขึ้นแล้ว สิทธิร้องทุกข์ต่อคณะกรรมการวินิจฉัยร้องทุกข์ดังกล่าว ให้ถือว่าเป็นสิทธิฟูองคดีต่อ ศาลปกครอง ตามมาตรา 14 แห่งพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 ดังนั้น ในกรณีนี้ ผู้เสียหายจึงต้องฟูองหน่วยงานของรัฐต่อศาลปกครอง ตามมาตรา 11 ประกอบมาตรา 14 แห่ง พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 (2) ฟ้องคดีต่อศาลยุติธรรม กรณีที่คําวินิจฉัยของหน่วยงานของรัฐเป็น เรื่องที่สืบเนื่องมาจากคําขอในกรณีที่เจ้าหน้าที่กระทําละเมิดในการปฏิบัติหน้าที่ อันมิได้เกิดจากการใช้ อํานาจตามกฎหมาย หรือจากกฎ คําสั่งทางปกครอง หรือคําสั่งอื่น หรือจากการละเลยต่อหน้าที่ตามที่ กฎหมายกําหนดให้ต้องปฏิบัติหรือปฏิบัติหน้าที่ดังกล่าวล่าช้าเกินสมควร ผู้เสียหาย มีสิทธิร้องทุกข์ต่อ คณะกรรมการวินิจฉัยร้องทุกข์ตามกฎหมายว่าด้วยคณะกรรมการกฤษฎีกาได้ ตามมาตรา 11 แห่ง พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 อย่างไรก็ดี แม้พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 มาตรา ๑๔ กําหนดว่า เมื่อได้มีการจัดตั้งศาลปกครองขึ้นแล้ว สิทธิร้องทุกข์ต่อคณะกรรมการ วินิจฉัยร้องทุกข์ตามมาตรา ๑๑ ให้ถือว่าเป็นสิทธิฟูองคดีต่อศาลปกครองก็ตาม แต่พระราชบัญญัติ จัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. ๒๕๔๒ มาตรา ๑๐๖ กําหนดว่า สิทธิร้องทุกข์ต่อ คณะกรรมการวินิจฉัยร้องทุกข์ตามมาตรา ๑๑ แห่งพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. ๒๕๓๙ ในคดีที่ไม่อยู่ในอํานาจของศาลปกครองตามพระราชบัญญัตินี้ ให้ถือว่าเป็นสิทธิฟูองคดีต่อ ศาลยุติธรรม ดังนั้น ในกรณีนี้ ผู้เสียหายจึงต้องฟูองหน่วยงานของรัฐต่อศาลยุติธรรม ตามมาตรา 11 ประกอบมาตรา 14 แห่งพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 และมาตรา ๑๐๖ แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. ๒๕๔๒