100000167

๗๒ กรณีหน่วยงานของรัฐเรียกให้เจ้าหน้าที่ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนคืนแก่หน่วยงานของรัฐ อธิบายได้ดังนี้ ในกรณีที่เจ้าหน้าที่ได้กระทําละเมิดต่อบุคคลภายนอกในการปฏิบัติหน้าที่ อันทําให้ หน่วยงานของรัฐต้องรับผิดต่อผู้เสียหาย ในผลแห่งละเมิดที่เจ้าหน้าที่ของตนได้กระทําในการปฏิบัติหน้าที่ ตามมาตรา 5 แห่งพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 ไม่ว่าจะเป็นกรณีที่ ผู้เสียหายยื่นคําขอต่อหน่วยงานของรัฐหรือผู้เสียหายใช้สิทธิฟูองคดีต่อศาล เมื่อหน่วยงานของรัฐได้ชดใช้ค่า สินไหมทดแทนให้แก่ผู้เสียหายไปแล้ว หน่วยงานของรัฐมีสิทธิเรียกให้เจ้าหน้าที่ผู้ทําละเมิดชดใช้ค่าสินไหม ทดแทนดังกล่าวคืนแก่หน่วยงานของรัฐได้ เฉพาะในกรณีที่เจ้าหน้าที่ได้กระทําละเมิดด้วยความจงใจหรือ ประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงเท่านั้น ตามมาตรา 8 วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิด ของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 หากเจ้าหน้าที่ได้กระทําละเมิดด้วยความประมาทเลินเล่อธรรมดา หน่วยงาน ของรัฐจะไม่มีสิทธิเรียกให้เจ้าหน้าที่ผู้ทําละเมิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนดังกล่าวคืนแก่หน่วยงานของรัฐ สําหรับการกระทําละเมิดด้วยความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง หมายถึง การกระทําละเมิดโดยมิได้เจตนา แต่เป็นการกระทําซึ่งบุคคลพึงคาดหมายไดวาอาจก่อให้เกิดความเสียหาย ขึ้นได้ และหากใช้ความระมัดระวังแม้เพียงเล็กน้อย ก็อาจปูองกันมิให้เกิดความเสียหายได แต่กลับมิไดใช้ ความระมัดระวังเช่นว่านั้นเลย (คําพิพากษาศาลปกครองสูงสุดที่ อ. 10/2552, 146/2553) ข้อสังเกต ข้อ 1. จากแนวคําวินิจฉัยของศาลปกครองตามพิพากษาศาลปกครองสูงสุดที่ อ. 10/2552 และ 146/2553 ดังกล่าว กรณีเจ้าหน้าที่กระทําละเมิดในการปฏิบัติหน้าที่ด้วยความ ประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง จึงหมายถึง เจ้าหน้าที่มีหน้าที่ แต่กลับไม่ปฏิบัติหน้าที่ หรือปฏิบัติหน้าที่ อย่างไม่เพียงพอ หรือละเว้นในการปฏิบัติหน้าที่ โดยมีลักษณะที่เจ้าหน้าที่ผู้นั้นไม่ได้ใช้ความระมัดระวัง เสียเลย ๑๙ ข้อ 2. กรณีเจ้าหน้าที่ซึ่งเป็นผู้ใต้บังคับบัญชากระทําละเมิดต่อหน่วยงานของรัฐโดย ทุจริตและยักยอกเงินไปนั้น หากเจ้าหน้าที่ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาได้ตรวจตราพอสมควรแล้ว ก็ถือว่า เจ้าหน้าที่ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาปฏิบัติหน้าที่ด้วยความประมาทเลินเล่อธรรมดาเท่านั้น เจ้าหน้าที่ซึ่งเป็น ผู้บังคับบัญชาจึงไม่ต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทน ตามมาตรา 8 แห่งพระราชบัญญัติความรับผิดทาง ละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 ๒๐ ๑๙ ธนาชัย มาโนช และอวยชัย อิสรวิริยะสกุล, “ประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงเหตุแห่งความรับผิดตาม พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ 2539,” วารสาร Mahidol R2R e-Journal 9 (1) (มกราคม– เมษายน 2565: 4. ๒๐ นฤพล เมนไธสง, “ความรับผิดของผู้บังคับบัญชากับเจ้าหน้าที่ผู้กระทําละเมิด ตามพระราชบัญญัติความรับ ผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539,” วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น 9 (1) (มกราคม–มีนาคม 2565) : 60.