100000167

๘๒ ข้อ 2. แม้จะไม่มีการขอให้ศาลที่พิจารณาคดีนั้นอยู่เรียกหน่วยงานของรัฐหรือ เจ้าหน้าที่เข้ามาเป็นคู่ความในคดี ตามพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 มาตรา 7 วรรคหนึ่ง ศาลก็มีอํานาจเรียกหน่วยงานของรัฐหรือเจ้าหน้าที่เข้ามาเป็นคู่ความในคดีได้เอง ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 57 วรรคหนึ่ง (3) ข ว่าด้วยเรื่องการร้องสอด คาพิพากษาศาลปกครองสูงสุดที่ อ. 632/2551 โดยที่ข้อ 78 แห่งระเบียบของที่ ประชุมใหญ่ตุลาการในศาลปกครองสูงสุด ว่าด้วยวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2543 กําหนดว่า บุคคลภายนอกซึ่งมิใช่คู่กรณีอาจเข้ามาเป็นคู่กรณีด้วยการร้องสอด ทั้งนี้ให้นํามาตรา 57 และมาตรา 58 แห่งประมวลกฎหมายวีพิจารณาความแพ่งมาใช้บังคับโดยอนุโลม เมื่อคดีนี้เป็นคดีพิพาทเกี่ยวกับการที่ เจ้าหน้าที่กระทําละเมิดในการปฏิบัติหน้าที่ ผู้ฟูองคดีจึงไม่อาจฟูองเจ้าหน้าที่ได้ ตามมาตรา 5 แห่ง พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 ศาลปกครองจึงชอบที่จะกําหนดตัว ผู้ถูกฟูองคดีให้ถูกต้องได้ ตามมาตรา 57 วรรคหนึ่ง (3) ข แห่งประมวลกฎหมายวีพิจารณาความแพ่ง โดย การเรียกสํานักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เข้ามาเป็นผู้ถูกฟูองคดีได้ คาสั่งศาลปกครองสูงสุดที่ อ. 205/2546 มาตรา 5 แห่งพระราชบัญญัติความรับ ผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 กําหนดให้หน่วยงานของรัฐต้องรับผิดต่อผู้เสียหายในผลแห่ง ละเมิดที่เจ้าหน้าที่ของตนได้กระทําในการปฏิบัติหน้าที่ ในกรณีนี้ผู้เสียหายต้องฟูองหน่วยงานของรัฐ จะฟูองเจ้าหน้าที่ไม่ได้ เมื่อปรากฏว่าผู้ถูกฟูองคดีเป็นเจ้าหน้าที่ในสังกัดกรมที่ดิน ดังนั้น ศาลชอบที่จะ กําหนดให้กรมที่ดินเป็นผู้ถูกฟูองคดีได้ เพื่อให้สอดคล้องกับบทบัญญัติมาตรา 5 แห่งพระราชบัญญัติความ รับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 คาพิพากษาศาลฎีกาที่ 2145/2552 เมื่อจําเลยร่วมซึ่งเป็นหน่วยงานของรัฐต้องรับ ผิดต่อผู้เสียหายในผลแห่งละเมิดที่เจ้าหน้าที่ของตนได้กระทําในการปฏิบัติหน้าที่ ตามพระราชบัญญัติความ รับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 มาตรา 5 วรรคหนึ่ง ศาลจึงมีคําสั่งเรียกจําเลยร่วมเข้ามาใน คดีตามที่โจทก์ร้องขอ ตามประมวลกฎหมายวีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 57 (3) (ข) ได้ โดยไม่จําเป็นต้อง ให้โจทก์ฟูองจําเลยร่วมเป็นคดีใหม่ 4.2 การขยายอายุความฟ้องร้อง ในกรณีที่เจ้าหน้าที่หรือหน่วยงานของรัฐซึ่งเป็น ผู้ที่ต้องรับผิดมิได้ถูกเรียกเข้ามาในคดี พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 มาตรา 7 วรรคสองบัญญัติว่า “ถ้าศาลพิพากษายกฟูอง เพราะเหตุที่หน่วยงานของรัฐหรือเจ้าหน้าที่ ที่ถูกฟูองมิใช่ผู้ต้องรับผิด ให้ขยายอายุความฟูองร้องผู้ที่ต้องรับผิดซึ่งมิได้ถูกเรียกเข้ามาในคดี ออกไปถึง หกเดือนนับแต่วันที่คําพิพากษานั้นถึงที่สุด” พระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 มาตรา 7 วรรคสอง หมายความว่า ถ้าศาลพิพากษายกฟูอง เพราะเหตุที่ผู้เสียหายฟูองหน่วยงานของรัฐ แต่ศาลเห็น ว่าเป็นเรื่องที่หน่วยงานของรัฐที่ถูกฟูองมิใช่ผู้ต้องรับผิด หรือเพราะเหตุที่ผู้เสียหายฟูองเจ้าหน้าที่ แต่ศาลเห็นว่าเป็นเรื่องที่เจ้าหน้าที่ที่ถูกฟูองมิใช่ผู้ต้องรับผิด กล่าวคือ เป็นการฟูองผิดตัว กฎหมายจะขยาย อายุความฟูองร้องให้แก่ผู้เสียหาย โดยกําหนดให้ผู้เสียหายมีสิทธิฟูองร้องผู้ที่ต้องรับผิดซึ่งมิได้ถูกเรียกเข้า มาในคดีได้ภายในหกเดือนนับแต่วันที่คําพิพากษานั้นถึงที่สุด