หนังสือ คำอธิบายกฎหมาย สำหรับพยาบาล

หนังสือกฎหมายสำหรับพยาบาล 67 สรุปได้ว่าการกระทําละเมิดเป็นการกระทําที่ก่อให้เกิดนิติสัมพันธ์ระหว่างผู้เสียหายกับผู้ทํา ละเมิด โดยผู้เสียหายมีสิทธิเรียกร้องให้ผู้กระทําละเมิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่ตน และผู้กระทํา ละเมิดมีหน้าที่จะต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทน ด้วยเหตุนี้ละเมิดจึงเป็นบ่อเกิดแห่งหนี้โดยผลของ กฎหมาย ๓.๓ ความรับผิดทางละเมิด ความรับผิดทางละเมิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 420 ถึง มาตรา 437 สามารถแบ่งความรับผิดออกเป็น 3 กลุ่ม ได้แ ก ่ 43 กลุ่มที่ 1 ละเมิดที่เกิดจากการกระทำของตนเอง ซึ่งประกอบด้วย ละเมิดบททั่วไปหรือละเมิด บทหลัก (มาตรา 420) การใช้สิทธิโดยไม่สุจริต (มาตรา 421) ซึ่งเป็นบทขยายความของคำว่า “โดย ผิดกฎหมาย” ของมาตรา 420 บทสันนิษฐานความผิด (มาตรา 422) ซึ่งเป็นบทขยายความมาตรา 420 ละเมิดที่เกิดจากการหมิ่นประมาทผู้อื่นโดยวิธิีการกล่าวหรือไขข่าว (มาตรา 423) ผู้รับจ้าง กระทำละเมิด (มาตรา 428) และ ความรับผิดกรณีผู้ทำละเมิดหลายคน (มาตรา 432) กล่มุที่ 2 ละเมิดที่เกิดจากการกระทำของผู้อื่น หมายถึง หนี้ละเมิดที่เกิดจากการเข้าไป รับผิดชอบแทนผู้อื่นที่กระทำละเมิด ประกอบด้วย ละเมิดที่เกิดจากการกระทำของลูกจ้าง (มาตรา 425) สิทธิไล่เบี้ย (มาตรา 426, มาตรา 431) ละเมิดที่เกิดจากตัวแทน (มาตรา 427) ละเมิดที่เกิด จากผเู้ยาว์หรือคนวกิลจริต (มาตรา 429) และละเมิดที่เกิดจากผู้อยู่ในความดูแล (มาตรา 430) กลุ่มที่ 3 ความเสียหายที่เกิดจากทรัพย์สิน หมายความว่า หนี้ที่ไม่มีบุคคลใดกระทำละเมิด แต่เหตุที่มีหนี้เนื่องมาจากทรัพย์สิน สิ่งของ หรือสัตว์เลี้ยงที่อยู่ในความครอบครองหรือดูแลของบุคคล นั้นไปกระทำละเมิด ประกอบด้วย ความเสียหายที่เกิดขึ้นเพราะสัตว์เลี้ยง (มาตรา 433) ความ เสียหายที่เกิดขึ้นเพราะโรงเรือนหรือสิ่งปลูกสร้างชำรุดบกพร่อง (มาตรา 434) มาตรการป้องกันภัย (มาตรา 435) ความเสียหายที่เกิดจากสิ่งของตกหล่นจากโรงเรือน (มาตรา 436) ความเสียหายที่เกิด จากยานพาหนะอันเดินด้วยกำลังเครื่องจักรกล (มาตรา 437 วรรคหนึ่ง) และความเสียหายที่เกิดขึ้น จากทรัพย์อันตราย (มาตรา 437 วรรคสอง) การกระทําใดจึงจะเป็นความผิดทางละเมิดอันจะต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนนั้น ย่อม เป็นไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๔๒๐ ซึ่งเป็นบทหลัก ในอดีตศาลไทยเคย ตีความคำว่าละเมิดไว้ในคำพิพากษาฎีกาที่ 38/2496 ว่า “การละเมิดนั้นเป็นการประทุษกรรม กระทำต่อบุคคลโดยผิดกฎหมาย ด้วยอาการฝ่าฝืนต่อกฎหมายที่ห้ามไว้ หรือละเว้นไม่กระทำในสิ่งที่ กฎหมายบัญญัติให้กระทำ หรือตนมีหน้าที่ตามกฎหมายจะต้องกระทำ หรือจงใจหรือประมาทเลินเล่อ 43 พระราชบัญญัติให้ใช้บทบัญญัติบรรพ ๑ แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย ที่ได้ตรวจชําระใหม่ พ.ศ. ๒๕๓๕. (๘ เมษายน ๒๕๓๕). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม ๑๐๙ ตอนที่ ๔๒ หน้า ๑. <https://jla.coj.go.th/th/content/category/detail/id/8/cid/112/iid/121227> สืบค้นเมื่อ 15 มกราคม 2567.