หนังสือ คำอธิบายกฎหมาย สำหรับพยาบาล

หนังสือกฎหมายสำหรับพยาบาล 69 ประการสอง หน้าที่ตามสัญญา เป็นความเกี่ยวพันกันเป็นพิเศษนอกเหนือไปจากหน้าที่ตาม กฎหมาย ซึ่งสัญญาในที่นี้ก็หมายถึงสัญญาในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์นั้นเอง ประการสาม หน้าที่เกิดจากความสัมพันธ์ระหว่างผู้เสียหายกับผู้งดเว้น ประการสี่ หน้าที่ตามอาชีพ กล่าวคือ ผู้งดเว้นมีหน้าที่ โดยอาชีพของตน เช่น หน้าที่ของหมอ หน้าที่ของพยาบาล เป็นต้น ดังนั้นอาจสรุปไดว่า การกระทำต่อบุคคลอื่นนั้นหมายความรวมถึงการกระทำและการงดเว้น การกระทำเมื่อมีหน้าที่ต้องกระทำเพื่อป้องกันผลเสียหาย 2) จงใจ หรือประมาทเลินเล่อ คำว่า "จงใจ" มีนักนิติศาสตร์ไทยหลายท่านได้อธิบายไว้ เช่น ศาสตราจารย์ ม.ร.ว เสนีย์ ปราโมช อธิบายว่า จงใจ หมายถึงความสามารถที่จะรู้ความตั้งใจ ถ้าบุคคลผู้เป็นเจ้าของอาการเคลื่อนไหวรู้ความตั้งใจที่จะทำอะไรลงไปแล้ว หากได้ทำลงไปโดย ประสงค์ต่อผลอันใดหรืออาจแลเห็นผลแห่งการกระทำนั้นได้ ก็ได้ชื่อว่าเป็นการกระทำโดยจงใ จ 46 ศาสตราจารย์ จิตติ ติงศภัทิย์ อธิบายว่า จงใจ หมายความว่า กระทำโดยรู้สำนึกถึงผลเสียหาย ที่จะเกิดจากการกระทำของตน ถ้ารู้ว่าการกระทำนั้นจะเกิดผลเสียหายแก่เขาแล้ว ก็ถือเป็นการกระทำ โดยจงใจ แม้ผลเสียหายจะเกิดขึ้นมากกว่าที่เข้าใจ ถ้าได้ทำโดยที่เข้าใจว่าจะมีผลเสียหา ยอยู่บ้างแล้ว แม้จะเล็กน้อยเพียงใด ก็เป็นการกระทำความเสียหายโดยจงใจอยู่นั่นเอง 47 ดังนั้นอาจสรุปได้ว่า “จงใจ” หมายความว่า การกระทำที่ผู้กระทำรู้สำนึกว่าจะเกิดความ เสียหายขึ้นแน่นอน ส่วนความเสียหายจะเกิดขึ้นมากน้อยเพียงใด ไม่ใช่สาระสำคัญ คำว่า “ประมาทเลินเล่อ” หมายความว่า การกระทำโดยงดเว้น หรือกระทำโดยตรงโดยไม่ใช้ ความระมัดระวังตามสมควร ซึ่งบุคคลอื่นที่มีสภาพภายนอกเช่นเดียวกับผู้กระทำหากตกอยู่ในภาวะ เช่นที่ผู้กระทำประสบอยู่จะไม่ทำเช่นนั้น จึงแยกออกเป็นข้อสังเกตได้ ๒ ประการ คือ (1) กระทำโดยไม่จงใจแต่กระทำโดยไม่ใช้ความระมัดระวังในเมื่อควรใช้ หมายถึงว่า ผู้กระทำ มีหน้าที่ต้องระมัดระวัง แต่ผู้กระทำก็ไม่ใด้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรที่จะใช้ หรือผู้กระทำงดเว้น เสียในขณะที่ไม่ควรงดเว้น ในการพิจารณาความระมัดระวังนั้น จำเป็นจะต้องเปรียบเทียบกับ ระดับ ความระมัดระวังที่สมมุติขึ้นใช้เป็นมาตรฐานเปรียบเทียบเพื่อวินิจฉัยความรับผิดของผู้กระทำความ เสียหายนั้ น ต้องเปรียบเทียบกับบุคคลที่มีความระวังตามพฤติการณ์ และตามฐานะในสังคม 46 ม.ร.ว. เสนีย์ ปราโมช. (2510). ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ว่าด้วยนิติกรรมและหนี้. อ้างใน เอกณัฐ จิณเสน. (2548). ความ รับผิดเพื่อละเมิดจากการกระทำโดยประมาทเลินเล่อของผู้ประกอบวิชาชีพการพยาบาล (วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต. <https://libdoc.dpu.ac.th/thesis/113155.pdf> สืบค้นเมื่อ 20 มกราคม 2567. 47 จิตติ ติงศภัทิย์. (2523). คำอธิบายประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 2 มาตรา 354-452. อ้างใน เอกณัฐ จิณเสน. (2548). ความรับผิดเพื่อละเมิดจากการกระทำโดยประมาทเลินเล่อของผู้ประกอบวิชาชีพการพยาบาล (วิทยานิพนธ์นิติศาสตร มหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต.< https://libdoc.dpu.ac.th/thesis/113155.pdf> สืบค้นเมื่อ 20 มกราคม 2567.