หนังสือ คำอธิบายกฎหมาย สำหรับพยาบาล

70 หนังสือกฎหมายสำหรับพยาบาล เช่นเดียวกับผู้กระทำความเสียหาย โดย ศาสตราจารย์ จิตติ ติงศภัทิย์ ได้อธิบายไว้ว่า ระดับความ ระมัดระวังที่จะสมมติขึ้นเปรียบเทียบเป็นมาตรฐานเพื่อวินิจฉัยความรับผิดของผู้กระทำความเสีขหาย นั้น ต้องเปรียบเทียบกับบุคคลที่มีความระมัดระวังตามพฤติการณ์และฐานะในสังคมเช่นเดียวกับ ผู้กระทำความเสียหาย ความระมัดระวังจึงอาจแตกต่างกันไปตามพฤติการณ์แห่งตัวบุคคลและบุคคลที่ สมมติขึ้นเป็นมาตรฐานเปรียบเทียบในความรับผิดเพื่อละเมิดนั้น คือบุคคลที่มีสภาพร่างกาย (Physical attributies) อย่างเดียวกับผู้ทำความเสียหาย แต่มีสติปัญญาความสามารถทางจิตใจเป็น ปกติสำหรับบุคคลในสภาพร่างกายเช่นนั้น บุคคลที่สมมตินี้ต้องอยู่ในพฤติการณ์ภายนอกเช่นเดียวกับ ผู้กระทำความเสียหายด้ว ย 48 (2) บุคคลอื่นหากอยู่ในภาวะเช่นเดียวกับผู้กระทำจะไม่ทำเช่นนั้น หมายถึง กรณีที่ผู้กระทำ ทำโดยไม่ใช้ความระมัดระวัง ซึ่งหากบุคคลอื่นที่ตกอยู่ในภาวะเช่นเดียวกันกับผู้กระทำจะไม่กระทำ เช่นนั้นเลย โดย ศาสตราจารย์ ดร. จิ๊ด เศรษฐบุตร ได้อธิบายไว้ว่า ศาลจะต้องไม่เอาผู้ต้อ งหามา วินิจฉัย คงหยิบยกแต่การกระทำของผู้ต้องหามาพิจารณาแล้วเทียบกับการกระทำของผู้อื่นที่มีความ ระมัดระวังพอควร ซึ่งศาลก็ต้องสมมติตัวผู้นั้นขึ้น ซึ่งบุคคลที่มีความระมัดระวังและอยู่ในสภาพ ภายนอกเช่นเดียวกับผู้ก่อความเสียหายจะไม่กระทำเช่นนั้ น 49 ดังตัวอย่างเช่น ฎ.899/2555 การจะวินิจฉัยว่าแพทย์ผู้ตรวจรักษาโจทก์ที่ 1 ประมาทเลินเล่อเป็นเหตุให้โจทก์ที่ 1 ได้รับ ความเสียหายหรือไม่นั้นต้องพิจารณาจากการใช้ความระมัดระวังของแพทย์ผู้นั้นเปรียบเทียบกับคนอื่น วิชาชีพเดียวกันที่อยู่ในสภาวะเช่นนั้น จักต้องมีตามวิสัยและพฤติการณ์ การตรวจรักษาของแพทย์ผู้ทำ การรักษาถูกต้องตามมาตรฐานการแพทย์แล้ว ถือว่าได้ใช้ความระมัดระวังตามปกติวิสัยของผู้ประกอบ วิชาชีพแพทย์ในการตรวจรักษา จึงไม่เป็นการทำละเมิด ฎ.3739/2560 การวิเคราะห์โรคของผู้ป่วยนั้นต้องกระทำเป็นขั้นตอนโดยอาศัยความรู้ทางการแพทย์ ผู้ที่ สามารถกระทำเช่นนี้ได้จึงต้องเป็นแพทย์เท่านั้น ที่โจทก์อ้างขั้นตอนการตรวจวิเคราะห์โรคจำเลยที่ 1 ยังไม่ถูกต้องสมควรตามมาตรฐานและหลักวิชาการแพทย์นั้น นายแพทย์ จ. แพทย์ผู้เชี่ยวชาญหน่วยหู และฐานกะโหลกศีรษะ ภาควิชาโสตศอนาสิกวิทยา คณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลมหาราชนคร เชียงใหม่ ซึ่งทำหน้าที่รักษาผู้ป่วยเกี่ยวกับหู เบิกความเป็นพยานจำเลยที่ 2 ว่า วันที่ 28 กรกฎาคม 2552 โจทก์มาพบพยานแจ้งอาการว่าหูไม่ได้ยิน พยานตรวจหูทั้งสองข้างพบว่าประสาทหูของโจทก์ 48 จิตติ ติงศภัทิย์. (2523).อ้างแล้ว. 49 จิ๊ด เศรษฐบุตร. (2546). หลักกฎหมายแพ่งลักษณะละเมิด. อ้างใน เอกณัฐ จิณเสน. (2548). ความรับผิดเพื่อละเมิดจากการ กระทำโดยประมาทเลินเล่อของผู้ประกอบวิชาชีพการพยาบาล (วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร. มหาวิทยาลัย ธุรกิจบัณฑิต. <https://libdoc.dpu.ac.th/thesis/113155.pdf > สืบค้นเมื่อ 20 มกราคม 2567.