รายงานการประชุมวิชาการระดับชาติทางนิติศาสตร์-ครั้ง-2-เล่ม-1

36 รักษาให้หายได้ ผู้เขียนก็ไม่เห็นด้วย อีกทั้งหากผู้ป่วยต้องการที่จะการุณยฆาตตนเองในกรณีนี้ นอกจากความ ยินยอมจากผู้ป่วยเองแล้ว ยังจาเป็นต้องมีความยินยอมจากแพทย์ และครอบครัวหรือญาติๆด้วย เพราะว่าการ ป่วยทางจิตใจนั้น ไม่ได้ถือเป็นโรคร้ายแรงมากนักในปัจจุบัน อาจจะมีหนทางการรักษาที่สามารถทา ให้ผู้ป่วย กลับมาดาเนินชีวิตได้ตามปกติ ซึ่งโรคที่ป่วยทางจิตใจนั้น ผู้เขียนเห็นว่าหากผู้ป่วยอยู่สภาพแวดล้อมที่ดี และคน รอบข้างที่ดี ก็ย่อมทาให้มีโอกาสที่จะหายจากอาการป่วยทางจิตใจได้ ดังนั้น การที่ผู้ป่วยทางจิตใจ ต้องการที่จะ การุณยฆาตตนเอง ผู้เขียนเห็นว่าย่อมทาได้ แต่ต้องเป็นกรณีที่มีความร้ายแรงเกินกว่าจะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปได้และ จาเป็นต้องได้รับความยินยอมจากแพทย์และครอบครัวเป็นสาคัญ เอกสารอ้างอิง กฎหมาย ประมวลกฎหมายอาญา ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ พระราชบัญญัติสุขภาพแห่งชาติ พุทธศักราช 2550 รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 [1] ณัฐกร วิทิตานนท์. (2548). “สิทธิในการตาย บนความเคลื่อนไหว” . มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง, น. 124-125. [2] ธพิพัฒน์ วรพิพัฒนการกิจ. (2563). “การุณยฆาต : สิทธิมนุษยชนที่ควรมีเพื่อคงไว้ซึ่งศักดิ์ศรีความเป็น มนุษย์” วารสารพัฒนศาสตร์, ปีที่ 3 ฉบับที่ 2, (29 ธันวาคม 2563), 169. [3] นวพงษ์ บุญสิทธิ์. (2553). “สิทธิการปฏิเสธการรักษาของผู้ป่วยในวาระสุดท้าย” รายงานส่วนบุคคล หลักสูตร ผู้พิพากษาผู้บริหารในศาลชั้นต้น รุ่นที่ 8. สถาบันพัฒนาข้าราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม, น. 5-6. [4] นิษฐา เอื้ออารีมิตร. (2564). “การดูแลแบบประคับประคอง Palliative Care.” อารุยแพทย์โรคระบบ ทางเดินหายใจ และเวชบาบัดวิกฤต โรงพยาบาลเอกชัย. [5] นิติ เนื่องจานงค์ และสุนีย์ มัลลิกะมาลย์. (2564). “กฎหมายต่างประเทศสาหรับการรับรองสิทธิและอนุญาต ให้บุคคลใช้สิทธิในการขอตายด้วยความกรุณา.” วารสารสหวิทยาการจัดการ, ปีที่ 5 . ฉบับที่ 2, (29 ธันวาคม 2564), 119. [6] วราทิพย์ ทองเดช, บุษบา คล้ายมุข, พงศ์ธารา วิจิตเวชไพศาล. (2563). วิสัญญีกับการการุณยฆาต: ความ เหมือนที่แตกต่าง, งานการพยาบาลผ่าตัดและเวชภัณฑ์ปลอดเชื้อ ศูนย์การแพทย์กาญจนาภิเษก คณะ