รายงานการประชุมวิชาการระดับชาติทางนิติศาสตร์-ครั้ง-2-เล่ม-2

655 แนวความคิดของณัฐกร วิทิตานนท์. (2553). พบว่า สิทธิเสรีภาพเป็นสิ่งที่ได้มีขึ้นก่อนที่จะมีกฎหมายรับรอง หรือเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากบทบัญญัติแห่งกฎหมายที่จะกาหนดให้มีขึ้นหรือไม่ ในการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งนี้ และเขาได้มี แนวความคิดกฎหมายธรรมชาติ (Law of Nature) เชื่อว่า สิทธิทั้งหลายทั้งปวงเกิดขึ้นตามธรรมชาติพร้อม ๆ กับ มนุษย์ และถือว่าความยุติธรรมมาก่อน ตัวบทกฎหมายนับแต่สมัยโบราณมาก็ได้เกิดแนวความคิดที่ว่า กฎหมาย ธรรมชาติมีอยู่จริง แม้จะมิได้บัญญัติไว้เป็นลายลักษณ์อักษรแต่ก็นับเป็นกฎหมายที่สูงส่ง ควรค่าแก่การเคารพยิ่งเสีย กว่ากฎหมายที่ถูกตราขึ้นโดยผู้ปกครองประเทศ สิทธิทั้งหลายแห่งมนุษยชาติ เกิดมีขึ้นตามกฎหมายธรรมชาติ ส่วน กฎหมายที่ตราขึ้นในภายหลังนั้นเป็นเพียงการยอมรับหรือรับรองสิทธิที่ได้ มีอยู่แล้วว่ามีอยู่จริง และสิทธิที่รัฐบังคับ คุ้มครองให้เท่านั้นไม่ได้เป็นผู้ก่อตั้งหรือประกาศสิทธิให้มนุษย์แต่ประการใด อย่างเช่น สิทธิในร่างกาย (Right of Personal Liberty) และเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น (Freedom of Speech/freedom of Expression) เป็น ต้น จากสถานการณที่แสดงให้เห็นว่าวิธีคิดเรื่อง การที่เจ้าหน้าที่ของรัฐนาพื้นที่สาธารณะที่คนไร้บ้านเข้าอยู่ อาศัยกลับคืน การเข้าควบคุมคนไร้บ้าน ตลอดจนการจัดระเบียบนั้นไม่ใช่แนวทางที่สามารถจัดการปัญหาได้ ซึ่ง นอกจากจะไม่ทาให้จาจวนของคนไรที่บ้านลดน้อยลงแลว ยังจะเป็นการละเมิดสิทธิ เสรีภาพขั้นพื้นฐาน ตามหลัก สิทธิมนุษยชนที่คนไรบ้านควรได้ในฐานะมนุษย์ และประชาชนของรัฐ ซึ่ง จะขัดกับกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองคน ไรที่พึ่ง ทั้งนี้จากการประกาศบังคับใช้พระราชบัญญัติการคุ้มครองคนไรที่พึ่ง พ.ศ. 2557 กฎหมายได้ให้ความสาคัญ กับการคุ้มครองสวัสดิภาพภาพและสิทธิของคนไรที่พึ่ง อีกทั้งยังเป็นการส่งเสริมและเสริมสร้างคุณภาพชีวิตให้แก่คน ไร้ที่พึ่ง ผ่านการจัดสวัสดิการสังคม รวมทั้งการเสริมสร้างสมรรถภาพ ทางร่างกาย จิตใจ การรักษาพยาบาล การ ส่งเสริมการศึกษาและอาชีพ การส่งเสริมและสนับสนุนการสร้างโอกาสในสังคม การพัฒนาคุณภาพชีวิต การ สนับสนุนให้คนไร้บ้านมีงานทาและมีที่พักอาศัย และการปูองกันมิให้มีการเลือกปฏิบัติที่ไม่เป็นธรรมต่อคนไร้บ้าน ซึ่งคานึงถึงความเชื่อมโยงทั้งระบบของคนไร้บ้าน ทั้งนี้การแก้ปัญหาคนไร้บ้านไม่สามารถนาพระราชบัญญัติคุ้มครอง คนไรที่พึ่ง พ.ศ. 2557 มาบังคับใช้เพียงลาพังได้แต่จะต้องมีการบูรณาการใช้กฎหมายเพื่อลดความเหลื่อมล้า สร้าง ความเป็นธรรมและคุ้มครองคนไร้บ้าน ซึ่งการใช้กฎหมายคุ้มครองคนไรที่พึ่งอาจใช้กฎหมายอื่นๆเสริมด้วย เช่น พระราชบัญญัติส่งเสริมการจัดสวัสดิการสังคม พ.ศ. 2546 และพระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พ.ศ. 2559 กฎหมายนโยบายที่เกี่ยวข้องกับการช่วยกลุ่มคนไร้บ้าน ไม่ครอบคลุมและไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้อย่าง ถูกต้องและตรงจุด สิทธิเสรีภาพของคนไร้บ้านยังคงไม่ได้รับความคุ้มครองอย่างเต็มรูปแบบ ทาให้เกิดช่องว่างใน การกลับมาเป็นคนไร้บ้านอีกครั้ง ด้วยเหตุนี้คณะผู้จัดทามีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาหาสาเหตุอัตราการเพิ่มขึ้นของคน ไร้บ้านและศึกษากฎหมายที่เกี่ยวข้องกับคนไร้บ้านพร้อมเสนอแนวทางการช่วยเหลือกลุ่มคนดังกล่าว