รายงานการประชุมวิชาการระดับชาติทางนิติศาสตร์-ครั้ง-2-เล่ม-2

656 วัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาหาสาเหตุอัตราการเพิ่มขึ้นของจานวนคนไร้บ้าน 2. เพื่อศึกษากฎหมายที่เกี่ยวข้องกับคนไร้บ้านและเสนอแนวทางในการเข้าช่วยเหลือ/สงเคราะห์คนไร้บ้าน ระเบียบวิธีการวิจัย การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) โดยเน้นการวิจัยเอกสาร (Documentary Research) ศึกษาค้นคว้าจากหนังสือ เอกสาร บทความ วิทยานิพนธ์ รายงานการประชุม เว็บไซต์ ที่เกี่ยวกับคนไร้ บ้าน และพระราชบัญญัติคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง พ.ศ. 2557 พระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พ.ศ. 2484 พระราชบัญญัติส่งเสริมการจัดสวัสดิการสังคม พ.ศ. 2546 และกฎหมายคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง ประเทศสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร ประเทศสวีเดน ประเทศอินเดีย ผลการวิจัย 1. สาเหตุอัตราการเพิ่มขึ้นของคนไร้บ้าน คนไร้บ้าน เป็นกลุ่มที่อาศัยหลับนอนในพื้นที่สาธารณะ ขาดที่พักพิงเป็นหลักแหล่งและมีรายได้ไม่เพียงพอ แก่การยังชีพ โดยจากโครงการศึกษาและวิเคราะห์สภาพปัญหาและสนับสนุนองค์ความรู้ทางกฎหมายเพื่อพัฒนา คุณภาพชีวิตคนไร้บ้านได้กล่าวถึงสาเหตุที่ทาให้กลุ่มคนเหล่านี้มาเป็นคนไร้บ้านที่แตกต่างกันโดยเกิดจากปัจจัย ดังต่อไปนี้ 1. ปัจจัยภายนอก 1.1 ปัญหาทางเศรษฐกิจและความยากจนในชนบท มีสาเหตุมาจากภาคเกษตรกรรมที่ล้มเหลว ส่งผลให้เกษตรกรต้องขายที่ดินที่นาเพื่อใช้หนี้สินจนไม่มีที่ทา กิน ไม่มีที่อยู่อาศัย จึงเป็นเหตุผลให้เกษตรกรพากันเข้ามาหางานทาในเมือง ทาให้โอกาสในการหางานทาได้นั้น ยากมากขึ้น เมื่อไม่มีงานรายได้ในการเลี้ยงตนเองและครอบครัวจึงไม่เพียงพอในการอยู่อาศัยหรือการประกอบ อาชีพที่มั่นคง การออกมาเร่ร่อนหลับนอนตามที่สาธารณะจึงเป็นทางออกของคนชนบทที่ไม่มีทุนทางเศรษฐกิจ 1.2 ปัญหาทางสังคม คนไร้บ้านมักจะเป็นคนที่ไม่ได้รับการยอมรับจากสังคมส่วนใหญ่ ด้วยภาพลักษณ์ของคนไร้บ้านที่ไม่สร้าง ความไว้วางใจแก่คนทั่วไปในสังคม ทาให้คนในสังคมมีทัศนคติ ที่ไม่ดีต่อคนไร้บ้าน นอกจากนี้คนบางกลุ่มที่ไม่มี ญาติพี่น้องที่จะพึ่งพาและให้ความช่วยเหลือได้ ก็ต้องกลายมาเป็นคนไร้บ้าน เช่น คนที่มีความผิดปกติและบกพร่อง