รายงานการประชุมวิชาการระดับชาติทางนิติศาสตร์-ครั้ง-2-เล่ม-2

659 พระราชบัญญัติส่งเสริมการจัดสวัสดิการสังคม พ.ศ. 2546 พระราชบัญญัติคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง พ.ศ. 2557 และพระราชบัญญัติส่งเสริมการจัดสวัสดิการสังคม พ.ศ. 2546 การเข้าไปคุ้มครองหรือเข้าไปช่วยเหลือคนไร้ที่บ้านนั้น ถือเป็นการจัดสวัสดิการสังคมอย่างหนึ่งที่รัฐควรให้ การสนับสนุน เพื่อให้การคุ้มครองคนไร้บ้านหรือการช่วยเหลือคนไร้ที่บ้านจัดสวัสดิการของรัฐให้แก่กลุ่มคนไร้บ้าน ไม่ว่าจะเป็นการสร้างศูนย์พักพิงหรือจัดระบบสวัสดิการดูแลไม่ว่าเป็นด้านการศึกษา ฝึกหัดอาชีพ หรือสิทธิในการ เข้ารับรักษาพยาบาล ให้เป็นไปตามมาตรฐาน ดังนั้น การกาหนดมาตรฐานการจัดสวัสดิการสังคม หรือหากหน่วยงาน หรือองค์กรใดมีความประสงค์จะดาเนินการเกี่ยวกับการจัดสวัสดิการสังคม จึงควรต้องผ่านการรับรองจากกฎหมาย ที่เกี่ยวกับการจัดสวัสดิการสังคมก่อน อันจะส่งผลให้การสนับสนุนต่างๆ ของรัฐที่จะมอบแก่องค์กรปกครองส่วน ท้องถิ่น องค์กรสาธารณประโยชน์ องค์กร สวัสดิการชุมชน องค์กรภาคเอกชนอื่น สถาบันศาสนาหรือกลุ่มคนไร้บ้าน อันเป็นองค์กรที่มีอานาจหน้าที่ในการจัดสวัสดิการให้กับคนไร้บ้าน จะต้องได้รับการรับรองการจัดสวัสดิการสังคม ตาม พระราชบัญญัติส่งเสริมการจัดสวัสดิการสังคม พ.ศ. 2546 ด้วย พระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พ.ศ. 2559 พระราชบัญญัติควบคุมการ ขอทาน พ.ศ. 2559 การส่งคนไร้บ้านและคนขอทานที่เป็นผู้พิการ ผู้สูงอายุหรือ เด็ก เพื่อคุ้มครองและพัฒนา คุณภาพชีวิต จะมีการบังคับใช้นากฎหมายหลายฉบับร่วมกัน เช่น (1) กรณีคนไร้บ้านและ คนขอทานเป็นเด็ก จะมีการบังคับใช้กฎหมายร่วมกัน คือ พระราชบัญญัติการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง พ.ศ. 2557 (มาตรา 22), พระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พ.ศ. 2559 (มาตรา 13,15) และ พระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ. 2546 (2) กรณีคนไร้บ้านและคนขอทานเป็นคนพิการ จะมีการบังคับใช้กฎหมายร่วมกัน คือ พระราชบัญญัติการคุ้มครองคนไร้ที่ พึ่ง พ.ศ. 2557 (มาตรา 22), พระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พ.ศ. 2559 (มาตรา 13,15) และ พระราชบัญญัติ ส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2552 (3) กรณีคนไร้บ้านและคนขอทานเป็นผู้สูงอายุ จะมีการบังคับใช้ กฎหมายร่วมกัน คือ พระราชบัญญัติการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง พ.ศ. 2557 (มาตรา 22), พระราชบัญญัติควบคุมการ ขอทาน พ.ศ. 2559 (มาตรา 13,15) และพระราชบัญญัติผู้สูงอายุ พ.ศ. 2546 2.3 กฎหมายและนโยบายของรัฐ รัฐบาลไทยได้ให้ความสาคัญต่อกลุ่มคนไร้บ้าน โดยการออกกฎหมายตามพระราชบัญญัติคุ้มครองคนไร้ที่ พึ่ง พ.ศ. 2557 และนโยบายในการจัดสวัสดิการของรัฐตามพระราชบัญญัติส่งเสริมการจัดสวัสดิการสังคม พ.ศ. 2546 ให้แก่กลุ่มคนไร้บ้าน ไม่ว่าจะเป็นการสร้างศูนย์พักพิงในแต่ละจังหวัด หรือการจัดระบบสวัสดิการในการดูแล ทั้งด้านการศึกษา ฝึกหัดอาชีพ หรือด้านการรักษาพยาบาลก็ตาม แต่อย่างไรนั้น ภายหลังจากการประกาศใช้ พระราชบัญญัติคนไร้ที่พึ่ง และพระราชบัญญัติการควบคุมขอทาน กลับพบว่า ปัญหาของคนไร้บ้านส่วนมากมี