รายงานการประชุมวิชาการระดับชาติทางนิติศาสตร์-ครั้ง-2-เล่ม-2

662 มีมาตรฐานการดารงชีพที่ต่ากว่ามาตรฐานความเป็นอยู่ของบุคคลทั่วไป สมควรต้องคุ้มครองให้คนไร้ที่พึ่งสามารถ ดารงชีวิตอยู่ในสังคมได้อย่างปกติสุข มีปัจจัยพื้นฐานในการดารงชีวิต และมีสภาพร่างกายและจิตใจ เช่นเดียวกับ บุคคลทั่วไป ข้อเสนอแนะ 1. บัญญัติกฎหมายขึ้นมาใหม่เพื่อให้รัฐมีหน้าที่ดาเนินการในการจัดสวัสดิการแก้คนไร้บ้านให้มีคุณภาพ ชีวิตที่ดีขึ้นและพึ่งพาตนเองได้ เพื่อปูองกันมิให้กลุ่มคนไร้บ้านนี้กลายเป็นกลุ่มเสี่ยงที่อาจสร้างปัญหาให้กับสังคม เพิ่มขึ้นอีกหรืออาจตกเป็นเหยื่ออาชญากรรม 2. กระบวนการของสถานคุ้มครองคนไร้บ้านควรมีมากกว่า 45 วัน เนื่องจากเห็นได้ว่า 45 วันไม่สามารถ แก้ปัญหาให้กลุ่มคนดังกล่าวหายจากการเป็นคนไร้บ้านได้ 3. หลังจากได้ผ่านกระบวนการของสถานคุ้มครองคนไร้บ้าน รัฐควรมีปัจจัยสี่ให้คนไรบ้านเพื่อยังชีพ จนกว่าจะตั้งตัวในสังคมได้ เพื่อไม่ให้กลุ่มคนเหล่านี้กลับไปเป็นคนไร้บ้านอีก 4. รัฐควรจัดให้มีโครงการ Housing & Development Board เหมือนของประเทศสิงคโปร์โดยมีหน้าที่ เป็นผู้วางแผนและพัฒนาที่อยู่อาศัยและปรับปรุงเปลี่ยนแปลงเพื่อให้ประชาชนทุกคนที่อยู่ในประเทศมีคุณภาพชีวิต ที่ดี 5. ควรมีโครงการเปิดโอกาสให้สถานประกอบการ มาเข้าร่วมกับหน่วยงานสถานคุ้มครองคนไร้บ้าน เพื่อที่จะได้ส่งคนไร้บ้านที่ผ่านกระบวนการฝึกอาชีพแล้วไปทางานในสถานที่ประกอบการเพื่อให้คนไร้บ้านมีรายได้ 6. ทา smart card สวัสดิการของคนไร้บ้าน เพื่อใช้แทนเงินสดในการซื้ออาหารกับร้านค้าที่ร่วมโครงการ 7. ควรเร่งส่งเสริมให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น องค์กรเอกชน สถาบันศาสนา เข้ามามีบทบาทและมีส่วน ร่วมให้การแก้ปัญหาคนไร้บ้านโดยเร็วที่สุด 8. หน่วยงานเจ้าหน้าที่ในฐานะผู้ช่วยเหลือหรือนักสังคมสงเคราะห์ควรใช้กระบวนการเข้าถึงกลุ่มคนไร้ บ้านโดยการพูดคุยไม่ใช่มุ่งแต่จะใช้ตัวบทกฎหมายเป็นตัวนาในการแก้ไขปัญหา อ้างอิง [1] แรมรุ้ง วรวัธ. (2563). สถิติคนไร้บ้านในระเทศไทย. สืบค้น 2 ตุลาคม 2565, จาก https://www.thaigov.go.th/ news/contents/details/56966 [2] พงษ์ธวัฒน์ บุญพิทักษ์. (2560). สิทธิและเสรีภาพของปวงชนชาวไทย ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 . สืบค้น 2 ตุลาคม 2565, จาก https://www.parliament.go.th/ewtadmin/ewt/ elaw_parcy/ewt_dl_link.php?nid=1728